Kruszer truskawkowy, czyli niebo w gębie!

Dzień dobry/dobry wieczór (w zależności o której czytacie tego posta)! Jak mija wam czerwiec, kochani czytelnicy? Gorsza połowa tego bloga, czyli ja, Karola we własnej osobie, dostała poważną pracę! Siedzę osiem godzin w biurze, jem moje pyszne pudełeczka odgrzewane w mikrofali, zamiast, jak większość biura, kupować gotowe kanapki i obiady u 'Pana-Kanapki'. Jestem z siebie dumna!

Z okazji dnia dziecka dostaliśmy od rodziców wspaniałe urządzenie, mikser stojący. Napiszę może o nim osobną notkę, bo nie jest to Kitchen Aid, ani Kenwood, a marka własna marketu Lidl. Ten mikser deklasuje nasz stary blender tym, że ma opcję kruszenia lodu. Jest to coś niesamowitego - po co wydawać kilkanaście złotych na koktajl z Coffee Heaven czy innej paskudnej sieciówki, kiedy można zrobić sobie samemu pyszny, domowy koktajl? Zapraszam was na prosty i pyszny kruszer owocowy!!

Kruszer truskawkowy:
8 dużych kostek lodu
1,5 szklanki truskawek
jeśli truskawki są, takie jak nasze, mało słodkie z powodu okropnego deszczu, można dodać 0,5-1 łyżki cukru
w wersji deluxe, którą pił T, na każdą szklankę koktajlu można dodać pół szklanki mleka

Kruszymy lód, dodajemy do niego truskawki i ew resztę składników, krótko miksujemy. Delektujemy się chłodnym koktajlem z kawałeczkami lodu!

Continue reading...

Domowa pizza na cienkim cieście - wersja 1.

Dzień dobry!
Sesja się zaczyna, ciężko z czasem, ale mimo to w ostatni weekend udało mi się upiec... 5 pizz :).
Wersje składników 'na górę' były różne, ale jak wiadomo - sekretem pizzy jest dobre ciasto...
Można je przechowywać w lodówce i wykorzystać następnego dnia. 

Cienkie, chrupiące, ale nie tak kruche, aby się rozpadało. Nie powinno 'uginać się' pod ilością dodatków. 


Długo poszukiwałam w czeluściach internetu przepisu, który będzie odpowiedni. Wybrałam ten z Kwestii Smaku i odpowiednio powiększyłam liczbę składników. Ciasto wyszło idealne :). 


1 wersja dość standardowa, czyli pizza pepperoni! 

Cienkie ciasto na pizzę (5 średnich placków):
750g mąki (użyłam typ 00 'do pizzy'
450ml ciepłej wody
45g świeżych drożdży
3 łyżeczki soli
1,5 łyżeczki cukru
3 łyżki oliwy z oliwek

Robimy zaczyn z drożdży - na 5 placków będzie go sporo,  więc przyda się duży kubek. Drożdże rozpuszczamy w ok. 180 ml ciepłej (nie gorącej) wody, dodajemy cukier i 9 łyżek mąki.
Pozostałą mąkę przesiewamy do dużej miski/garnka. W środku robimy 'dziurę', wstawiamy w nią kubek z drożdżami, czekamy aż wyrosną (ok. 30 minut).
Do mąki dodajemy sól, drożdże, oliwę, resztę ciepłej wody. Mieszamy, zagniatamy!
Ciasto przykryte ściereczką odstawiamy na ok. 2 godziny do wyrośnięcia.

Po tym czasie część ciasta można schować do lodówki - należy oprószyć je mąką i zawinąć w folię wysmarowaną oliwą.

Ok. 15 minut przed pieczeniem należy wyjąć je z lodówki.

Przed samym pieczeniem zagniatamy ciasto ponownie. Sprawia trochę kłopotów przy wałkowaniu/ rozciąganiu dłońmi, ale nie zniechęcajcie się! :)

Placek kładziemy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia (ten biały ze zdjęcia sprawdza się idealnie). Smarujemy sosem. Jakim?

Sos do pizzy:

opakowanie przecieru pomidorowego w kartoniku

oregano

świeży czosnek

Do pomidorów wyciskamy czosnek i dosypujemy oregano - ilość wg własnego smaku i potrzeb.

Takim sosem smarujemy ciasto.

Na wierzch kładziemy ulubione składniki, w tym przypadku:

Pizza pepperoni:

ok. 100g mozzarelli

salami (ilość wg potrzeb)

cebulka (ilość wg potrzeb)

Mozzarellę ścieramy wcześniej na tarce i rozrzucamy po całym placku. Dopiero na nią wykładamy składniki.

Pizzę pieczemy ok. 20 minut w górnej części piekarnika (ale u Was może być inaczej, ja piekłam 2 razy dłużej niż w oryginalnym przepisie). Brzegi powinny być zrumienione.

Smacznego! :)

Continue reading...

Pesto-awokado!

Przepis zainspirowany moim najulubieńszym blogiem, czyli http://wbrzuchu.blogspot.com/. Przygotowane podczas pewnego leniwego majowego popołudnia... bardzo, bardzo pyszne. Awokado to kopalnia witamin, więc staram się jeść je tak często, jak tylko to możliwe (tzn awokado nie kosztuje 3zł/szt). Obkupuję się wtedy i jemy kanapki, pasty, sałatki, pesto... zapraszam na porcję zielonych pyszności! Pesto można także wykorzystać jako smarowidło na kanapki!




Pesto-awokado:

• 1 dojrzałe awokado
• pół sera pleśniowego typu brie lub camembert 
• garść migdałów
• 2 ząbki polskiego czosnku
• garść bazylii

Wszystko miksujemy blenderem na gładką masę, podajemy z ulubionym makaronem (u nas pełnoziarnisty + oliwki). Smacznego!

Continue reading...

czy na placu Wilsona są tylko banki? // to lubię w Warszawie #6

Witajcie po długiej przerwie! Ola trochę mnie swoim postem zmobilizowała do napisania notki. Mam tyle roboty, a całe dwa tygodnie spędziłam na prokrastynacji i po prostu odpoczynku. Było cudownie! Teraz powoli czas wracać do szarej rzeczywistości...

Ale wcześniej chciałabym zaprosić was na zimną, mrożoną kawę po całodniowym spacerze. Zrobiliśmy tego dnia około 10 kilometrów, zwiedziliśmy nieznane zakątki Warszawy. Zmierzając do domu, zaszliśmy w końcu do lokalu, który mijaliśmy wielokrotnie. Mieści się zaraz przy wyjściu z metra i nosi nazwę Kawalerka.

Pierwsze wrażenie było pozytywne, a później już tylko zostałam utwierdzona w tym, że Sin Fronteras ma silną konkurencję! Wnętrze jest niezbyt wielkie, ale dzięki ogromnym oknom stało się bardzo jasne i przestrzenne. Wystrój trochę kojarzy mi się z czymś, co nazwę: typową niesieciówką kawiarnią - czyli prosto, kolorowo, obowiązkowe menu wypisane kredą na tablicach, elegancki minimalizm. Tak jest i tutaj, ale ma się uczucie jakiejś takiej domowości, którego tak rzadko doświadczam w lokalach.

Bardzo miły młody (chyba młodszy od nas, starość!) pan za ladą na nasze pytanie, czy dostaniemy kawę bez lodów i bitej śmietany i przyrządził nam frappe z przepysznym syropem o smaku ciasteczkowym. W lokalu można wybrać też mleko sojowe, co np dla mnie ma bardzo duże znaczenie (a spotkałam się z nim tylko w okropnym Starbucksie). Pycha! Jako plus: są też napoje yerba mate club, trochę kanapek, zupy. Dłuższą chwilę delektowaliśmy się kawą, zanim zdecydowaliśmy się opuścić przytulne wnętrze Kawalerki. Wrócimy tu na pewno jeszcze nie raz w drodze z/do domu, w trakcie naszych pieszych wędrówek! Polecamy wszystkim którzy chcą chwilę odetchnąć, zatrzymać się gdzieś na Żoliborzu...

http://www.facebook.com/kawalerka.wilsonplac

Continue reading...

Curry z kurczaka/chicken curry

Co za przestój na Pasibrzuchach! Obydwie jesteśmy zawalone robotą i jakoś trudno się zabrać do pisania... Ja  tą notką umilam sobie przerwę w nauce (tak dawno mnie tu nie było, że pierwszy raz widzę nowego bloggera). 
Takiego kurczaka przygotowałam już dość dawno, zainspirowana pysznymi sosami firmy Patak - postanowiłam odtworzyć ich smak samodzielnie. Jak to zwykle bywa - wyszło smacznie :).


Przepis jest wypadkową tego, co odnalazłam w internecie. Nie wiem, jak wygląda 'tradycyjne' curry - bo jak wiadomo w sieci niemal każdy przepis jawi się jako 'tradycyjny', choć każdy jest inny.
Ten na pewno jest aromatyczny i lekko pikantny :).


Curry z kurczaka:

przecier pomidorowy (ok. 400g) - nie koncentrat!

mleczko kokosowe (proponuję dosmakować po swojemu - ja użyłam ok. 200 ml)

papryka czerwona

papryka żółta

cebula

2 piersi kurczaka

oliwa

jasny sos sojowy

Przyprawy:

kumin

kardamon

ziarna kolendry 

kurkuma

curry

gałka muszkatołowa 

imbir

pieprz cayenne

pieprz

sól

Mięso kroimy w kostkę, zalewamy odrobiną sosu sojowego, dodajemy sól i pieprz i odstawiamy na jakiś czas do lodówki.

Warzywa kroimy w paski i podsmażamy - ja lubię jak są jeszcze dość kruche, dlatego przygotowuję je osobno i do całego dodania dodaję na końcu.

Na odrobinie oleju na patelni rozgrzewamy zmielone przyprawy - muszą się chwilę przesmażyć, wtedy dobrze oddadzą smak i aromaty. Następnie dodajemy przecier pomidorowy. Gdy się zagotuje, dodajemy mięso i dusimy. Kiedy mięso będzie gotowe dodajemy mleczko kokosowe - ilość wg uznania (im więcej tym danie będzie łagodniejsze). Dodajemy przygotowane wcześniej warzywa i podajemy np. z ryżem :).

Smacznego!

Przepis dodaję do akcji: Festiwal Kuchni Indyjskiej

Continue reading...

Chocolate Guinness Cake

Był już sernik z Baileys, teraz czas na ciasto z Guinnessem :). Prosty i pyszny wypiek wg przepisu Nigelli - u nas zamiast kremu na wierzchu wytłoczone serduszka (tortownicę dostałam od T. - pięknie dziękuję!). Kolejny wypiek stworzony naszymi wspólnymi rękami :).

(nie wiem, dlaczego zdjęcie wgrało się w ten sposób, ale niestety nie mogę z nim nic zrobić... no trudno, będzie wykręcone ;))


Składniki:
250 ml Guinnessa
250 g masła
75 g kakao
400 g cukru pudru (dałyśmy ok. 300)
ok. 150 ml kwaśnej śmietany
2 jajka
1 łyżka ekstraktu z wanilii (u nas niestety cukier wanilinowy)
275g mąki
2,5 łyżeczki sody


Guinnessa wlewamy na patelnię, rozpuszczamy w nim masło. Następnie dodajemy cukier i kakao i mieszamy, rozpuszczamy.
W misce miksujemy śmietanę, jajka i wanilię po czym dodajemy je do masy na patelni. Na koniec dodajemy mąkę i sodę.
Proste, prawda? :)
Pieczemy 45-60 minut w piekarniku rozgrzanym do 180C.
Ciasto jest dość ciężkie i wilgotne a przy tym oczywiście bardzo smaczne!


Pasibrzuchy polecają :)

Continue reading...

Gdzie na kawę? // To lubię w Warszawie #5

Kawa, kawa, kawa.
Ze mnie, byłej pracownicy herbaciarni kawosz jest żaden. Nie jestem w stanie wypić takiej tam sobie zwykłej kawy, bez dużej ilości cukru i mleka, po prostu mi nie smakuje. Ale szał na kawę i kawiarnie trwa. Kiedy biegnę z jednego wydziału na drugi, mam do pokonania Nowy Świat, przy którym lekką ręką 1/3 lokali to różnego rodzaju kawiarnie, w znakomitej większości sieciówki. Do wyboru mamy ohydną i drogą kawę z Coffee Heaven, rozwrzeszczane nastolatki pijące jeden kubek kawy przez godzinę w Starbucksie (ale i pyszne kawy z mlekiem sojowym!), czy Empik Cafe. Przy moim drugim wydziale stacjonuje też W Biegu Cafe, kiedyś znana z kawy na wynos za 5zł o posmaku kranówki, przeze mnie ceniona tylko dzięki możliwości wypożyczenia tandemu latem. Im starsza się robię tym bardziej wyostrza mi się i tak bardzo silna niechęć do sieciowej gastronomii. I tak, poza jednym razem w podstawówce nie jadam takich cudów jak czizy czy bismarty. Dziwi mnie strasznie ta bylejakość, na którą wszyscy tak ochoczo się godząc, zapijając cheesebugera czy kebab coca-colą...

Dlatego dziś zapraszam was na pyszną kawę i słodkości do kawiarni Sin Fronteras przy Dobrej 56.
Ta kawiarnia powstała przy instytucie hiszpańskiego, mieści się w budynku Biblioteki Uniwersyteckiej. Ja, z racji zawodu: ciągle jeszcze trochę student spędzam w niej całkiem sporo czasu. Kiedy czas goni, zaszywamy się z T w naszym ulubionym miejscu przy oknie i pracujemy, pracujemy, pracujemy...

(zdjęcie znalazłam na blipie)
Jednak nie samą nauką człowiek żyje. Napiszę kiedyś o kultowej już stołówce w tym samym budynku, ale dziś wybieramy się na kawusię, dzięki uprzejmości Agnieszki, która kiedyś mnie tam zabrała. Dziękuję! :)

Sin Fronteras jest zlokalizowane przy wejściu do ogrodów BUW, bardzo słabo widocznym, pewnie dlatego nigdy nie ma tam dużego ruchu. Wita nas duża, świeża przestrzeń, z... hamakami zwisającymi na hakach z sufitu. Tak, największą atrakcją tego miejsca poza pysznym jedzeniem i piciem jest możliwość spokojnej, leniwej siesty na jednym z przepięknych, ręcznie tkanych hamaków. Czy to nie wystarczy za rekomendację?

W międzyczasie odwiedzający BUW tłoczą się przy klitce-Coffee Heaven, pijąc kawę w sąsiedztwie toalety i szatni, w sztucznym świetle i ścisku. W SF jest dużo miejsca, przestrzeń zachęca do bujania się w różne strony :) Kuszą hiszpańskie wina ustawione przy jednej ze ścian, lokal jest jasny i przestronny.

Pyszna latte to 10zł/12zł. Nasze ulubione smaki to rosas i halva (na którą przepis na blogu już wkrótce...). Karta dań to w większości słodkości (świeże, domowe muffinki za 6zł), desery czy kanapki. Przemiła obsługa, brak pośpiechu... Jednym słowem wspaniała atmosfera. Jeśli porównamy ją z chociażby chwaloną u Liski kawiarnio-piekarnią Vincent może nie poraża ilością ani jakością wypieków, ale każdy, kto jak ja (byłam o krok o rozpoczęcia pracy w tym arcymodnym przybytku... jednak traktowanie pracowników jak niewolników, nielimitowane godziny pracy i pogarda dla ludzi sprawiają, że nie dość, że tam nie pracuję, to jeszcze to miejsce bojkotuję, gdyż uważam, że ludzkie traktowanie personelu do postawa), ceni sobie coś innego niż atmosferę snobizmu, będzie do Sin Fronteras Cafe wracał z przyjemnością! Miejsce jest przyjazne dzieciom, mają tam wydzielony kącik z zabawkami, jak i niepalącym - jest w nim szczelna palarnia.

Ogólna ocena to 5/5.  Polecam wszystkim, którym jednak takie rzeczy robią różnicę, bo warto :-)

(zdjęcie zapożyczyłam wyjątkowo z oficjalnej strony SF)

Continue reading...